Dus

Het regent, het regent, de pannetjes worden nat
er kwamen twee soldaatjes aan, die vielen op hun gat!

Dat doet me denken aan die keer dat ik heel hard op m'n fietsie door de regen crosste, zo de bocht door, het poortje in. Ik kwam niet ver, gleed uit door de nattigheid en viel op mijn gat. Au.

Morgen gaan we schaatsen met de brugpiepers op een ijsbaan waar geen ijs is. Dat wordt lastig. Het feest gaat dus niet door. Kinderen blij, ik stiekem ook best blij.

Winterse maanden

Dat is toch heerlijk, dat we een huis met een echte open haard hebben. Niet zo'n nepkacheltje waar nephout nep ligt te verbranden, maar zo'n echte. Eén waarvan de bedoeling is dat het hout wat in onze balkonschuur ligt echt tot as zal vergaan. Het is al heel wat weken vroeg donker, het wordt inmiddels steeds kouder en natter en 's avonds wordt het des te gezelliger met kaarsjes aan en de gordijnen dicht. Maar van die open haard is nog niet veel van terecht gekomen.

En dat is het meest spectaculaire ding in dit huis, dé blikvanger van dit huis. De open haard heeft mij doen besluiten om 'vooruit dan maar, we kopen het wel' mee te delen. Een klushuis waar het nog steeds een bende is (boven gelukkig). Maar klusjesman Marinus zag het allemaal wel zitten. En ik zag die open haard wel zitten.

Maar, voor gebruik moet je hem een keer geveegd hebben. Je hebt een bonnetje nodig als bewijs dat de schoorsteen geveegd is. Want als je huis dan in de hens vliegt (inclusief het bonnetje) moet je dat aan de verzekering kunnen laten zien. En toevallig bewaren wij nu nog al onze belangrijke papieren in een mooi dressoir naast de open haard. De vraag of dat nu slim is ga ik zelf niet beantwoorden. Wij gaan ervan uit dat we goed fikkie kunnen stoken.

Welja. Ik dacht, laat ik de schoorsteenveger eens bellen. Het begint nu wel echt koud te worden, en dadelijk is het zomer en heb ik hem nog niet gebeld.
En ja hoor, de best man kan eind januari komen vegen. Dat is balen. Waarschijnlijk geen witte kerst (want dat is alweer jaaaaaren geleden) en dan ook geen vuurtje in huis.

We maken het zelf wel gezellig, met kaarsjes. Die hebben toch iets weg van de open haard. En als ie eenmaal mag branden, is het des te gezelliger, al is het dan bijna lente.

Piemeltje geluk

Ja ja, er zit echt een piemeltje aan. Hihi :-)
Oh en voor degene die het eigenlijk nog niet willen weten, dan is het daar nu al te laat voor. Helaas helaas, boterham met pindakaas.

Gisteren kregen we een uitgebreide twintig weken echo. Dat moet omdat mijn zusje een aangeboren hartafwijking had. Gelukkig is dat een hele tijd geleden al verholpen, maar zodra je zoiets meld bij de verloskundige heb je recht op een bijzondere echo. Ik vond het eigenlijk onzin dat we zo'n echo moesten krijgen. De afwijking kan pas na de geboorte gezien worden. Maar na gisteren vind ik het toch minder onzin, want het echo apparaat in het ziekenhuis is velen malen beter dan welk echo apparaat dan ook. Dus het piemeltje was goed zichtbaar.

In eerste instantie dacht ik: 'een jongetje, oh ja, de mogelijkheid zat er natuurlijk ook in.' Het moest even landen. En tegelijkertijd gaan de gedachten al naar later, als zoonlief een vriendin krijgt die liever bij haar eigen ouders zit dan bij haar schoonouders. Mijn schoonmoeder stelde me gerust. Jongetjes trekken vaak meer naar hun moedertje toe. Joepie!

En het voornaamste blijft dat het een gezond kind is. Dit is pas echt geluk, te weten dat ik een gezond kind mag dragen. Ik hoef niet zo nodig carriere te maken, veel geld te verdienen en een grote auto te hebben. Ik wil genieten van de dingen die er echt toe doen.

Dat is iets wat me al langer bezig houdt. Veel mensen streven in dit leven naar geluk. Een begrip wat op allerlei manieren in te vullen is. Ik denk dat veel mensen op het verkeerde been worden gezet. Dat geluk te maken heeft met veel geld. Nu bleek uit onderzoek (zie documentaire 'de onrendabelen') dat met het toenemen van geld je geluk niet toeneemt. Dat weten we dus alvast. En als dat nou wel je geluksnorm zou zijn, dan is voor veel mensen geluk gewoon niet weggelegd. Het verstandelijk vermogen van mensen bepaald of je wel of niet aan die norm kan voldoen. Dat is lastig als jij incapabel bent omdat je gewoon bent wie je bent. Toevallig geen havist, of helemaal diplomaloos. Misschien met een of andere beperking.

In het geloof lijkt het soms ook wel te gaan om te streven naar geluk. Alsof in de bijbel staat dat God je verzekert dat je gelukkig zult zijn. Oke, in de bergrede heeft Jezus het over 'gelukkig zijn de ...' Maar daar gaat het over arme mensen, vervolgde mensen, nederige mensen.

Is het verlangen naar Gods nabijheid niet een mooi streven. Dan kun je zoveel 'aards' loslaten en volledig zijn. In dit leven wordt je altijd geconfronteerd met dingen die je ongelukkig maken. Dood, financiele ellende, je kunt zoveel bedenken. Als je weet dat dit leven niet zozeer te maken heeft met geluk (dat ziet iedereen toch?), dan begint de zoektocht naar wat dit leven dan wel betekent. En ik denk dat het betekent dat we mogen weten dat we gekend worden door God en dat Hij ons in Zijn aanwezigheid wilt hebben. Dat is Zijn diepste verlangen. Dan kun je al het andere vergeten.

Gelukkig kunnen we in sommige dingen al Gods aanwezigheid zien. In de natuur, ook in het wonder van minibaby's met of zonder piemeltje. Dat maakt mij al diep gelukkig.

Grote ogen

Marinus en ik hebben vandaag een gezellig dagje gehad. We zijn oud Rijswijk in gegaan. Cadeautjes gekocht, visje gegeten en lekker op een bankje gezeten. Heerlijk, zo'n ouderwets zaterdagje. Roos hadden we natuurlijk bij ons.

Ze was vandaag een beetje in een miep-bui. Haar eerste tand is door! Joepie! Maar het is wel een hoektand. En nu had ik in alle boeken over baby's gelezen dat hoektanden pas als laatste doorkomen. Ik mijn moeder gebeld, ligt ze helemaal in een deuk: 'ach, misschien heeft ze gewoon geen tanden.' Wat nou, gewoon geen tanden! Sommige mensen vinden het soms leuk om misbruik te maken van overgevoelige hormonen. Ik vond dat natuurlijk niet echt grappig, maar des te harder ging zij lachen. Ik dacht dat ik misschien wijzer zou worden van mijn grote zus. Begint zij net zo. 'Ze zal wel geen tanden hebben?'. Allemaal grapjes die eigenlijk toch wel grappig zijn, terwijl ik ze niet altijd even waardeer.

Maarja, je stopt zo'n tand natuurlijk ook niet terug. Als eerst de hoektand? Het zij zo.

We zijn weer in Rijswijk. Op de terugweg loopt een vrouw met haar dochter ons tegemoet. De dochter loopt achter een kinderwagen. Ineens zie haar degene in de kinderwagen een mep verkopen. Ik zie het niet alleen, maar hoor ook nog eens een flinke mep. Grote ogen dus. Ik kijk heel bewust en duidelijk in de kinderwagen en zie een kind net zo groot als Roos. Ik hoor de jonge moeder op een vreselijke toon tegen haar kind zeggen dat het stil moet zijn. Koude rillingen krijg ik ervan. Marinus net zo, die is net zo verbaasd als ik. Maar altijd bedenk je te laat wat je kan doen. Ik zou het ook niet weten wat je in zo'n situatie kan doen. De moeder een mep verkopen? Nou, nee. Advies geven. Dat zal waarschijnlijk ongevraagd zijn. Het is heftig om te zien dat sommige mensen geen hart lijken te hebben. Misschien hebben ze wel een hart, maar dan is het versteend.

Het enige wat ik kon doen was bidden. Dat het kind de liefde van Papa leert kennen, de jonge moeder net zo. En dat er mensen om hen heen komen te staan die kunnen helpen. God is gelukkig niet machteloos.

Natuurlijk!

'Leerlingen uit 3 atheneum horen te kunnen zingen, dus jullie ook', aldus de muziekleraar van het broertje van Marinus. Deze beste man doet een poging een wel klinkend koor te vormen van een 3 atheneum klas. Een mooi streven.

Bedreigen met kruisjes

Niet met inlegkruisjes, die zijn nog te zacht om iemand goed mee te bedreigen. Nee, ik bedreig met kruisjes.

De leerlingen zijn via het smartboard aan het nakijken. Ik loop intussen rond en check het gemaakte werk. Ze krijgen er een cijfer voor. Dat zijn de spannende momenten waarop leerlingen gaan uitleggen waarom ze hun werk niet hebben gemaakt.En dan moet je goed kunnen aanvoelen in hoeverre de leerlingen eerlijk zijn; opbiechten dat ze het zijn vergeten te maken of dat ze in het wilde weg roepen dat ze het niet snappen. En soms is dat inderdaad het geval.

Eén leerling mocht mij helpen. Ze mocht het digitale antwoordenboek steeds verder scrollen en daarom zat ze op mijn stoel achter de pc. Handig zo'n hulp. Totdat je zelf weer wilt gaan zitten en de dame in kwestie het vertikt om te verkassen naar haar eigen stoel. Na een aantal keer vriendelijk gevraagd te hebben vroeg ik haar of ze dan een kruisje wilde. En een kruisje zou voor haar de tweede die ochtend zijn en X + X = strafwerk schrijven. Niet bijster veel, maar genoeg om het irritant te vinden. En ja hoor, ze vloog van mijn stoel af. Ik mijmer een beetje in mezelf: 'tjonge, ik hoef maar te dreigen met een kruisje en ze doet wat ik haar vraag.'

En deze leerlingen horen alles. 'Ohh, de juf heeft gedreigd. Soooo, dat mag echt niet. Wij mogen ook niet dreigen. Soo, dat gaan we melden!'
Ik kijk verbijstert rond en zeg: 'huh, dreigen met een kruisje?? Dat zou ik niet mogen?' En ik schiet in de lach. Des te erger maak ik het. 'Ohh, de juf lacht ook nog! Soo, dit is echt niet normaal. Hoor je dat, ze heeft je echt bedreigd joh.' Ik doe er nog een schepje bovenop en zeg: 'Als je het dan gaat melden, zeg dan ook dat ik een viltstift in mijn handen heb, dat maakt het natuurlijk wat spectaculairder'. ('Juf, wat is spectaculaas??')
En ik mijmer lachend: 'hier ga ik echt over bloggen.'
En ja hoor, haha, gaan ze weer. 'En ze gaat er ook nog over schrijven op internet. Als u maar geen namen noemt want dan heeft u een probleem.'

Pardon, wie bedreigd nu wie?

Ik kon er eigenlijk alleen maar om lachen. Volgende keer zal ik heel serieus zijn.

Twee dagen later..

Dan toch de blog.

Zondag waren we in Moerkapelle. En 's avonds gingen we weer naar huis. Toen Marinus en ik thuis kwamen bedachten we ineens dat we wat vergeten waren. Wat dan? Nou, Roos!
Ahhh, dat is dom!

Als dit werkelijk gebeurd zou zijn, dan zou het de hoogste tijd worden voor een anoniem telefoontje naar de kinderbescherming. Je vergeet je kind toch niet?
Nee hoor, we zijn d'r niet vergeten. We hebben haar achtergelaten. Dat klinkt trouwens net zo erg.

We hebben haar slapend, liggend in een mooi ledikantje aan de zorgen van opa en oma toevertrouwd. Dat klinkt niet zo 'mishandelig' toch?

We hadden in eerste instantie het plan om gewoon met z'n drietjes naar Den Haag te gaan. Maar Roos lag zo lekker te slapen en ik zou maandag toch naar Moerkapelle gaan (na een bezoekje aan de vk). Oma zag het wel zitten. Ik eigenlijk ook wel. Genoeg luiers, genoeg melk. Marinus bedacht zich omdat Roos er zelf helemaal niet op voorbereid was. Toen heb ik hem maar uitgelegd dat je een baby niet kunt voorbereiden op een logeerpartijtje. Toen zag hij het ook wel zitten.

Opa en oma zijn grappenmakers. 'Als ze nou vannacht wakker wordt en verdrietig is, dan bellen we wel hoor.' Ik zette grote ogen op en dacht 'ahhh dat meen je toch niet.' Reden voor opa en oma om in een deuk te liggen. Nee, ze meende het niet.

Wij incompleet naar huis, Roos compleet in Moerkapelle.

De volgende dag bleek dat Roos een voorbeeldig kind is. Dat wisten wij natuurlijk al lang, maar het is altijd leuk als anderen tot dezelfde ontdekking komen.

's Middags ging ik even met Roos de speeltuin in. Ik houd stiekem zelf heel erg van speeltuinen en spelletjes. Dus een kind is een goede rede in zelf even uit te leven. Roos is in de ban van lopen. Dat vind ze echt geweldig. Niet dat ze het alleen kan. En daar ben ik maar al te blij mee. Ten eerste omdat ik ons huis daarom nog niet hoef her in te richten. En ten tweede omdat het fijn is dat ze me nog nodig heeft.

Roos lekker aan de wandel en de spring. Andere kinderen in de speeltuin vinden het geloof ik wel leuk, zo'n kleintje. Maar ineens zakte haar broek op d'r enkels. Schande! Roos in d'r blote romper ;-)!
En oma stond erbij (achter het raam) en keek er naar. Zo, dat was Roos d'r eerste (en laatste!) striptease.

En dan hebben we nog de knakborsten. Die kun je niet in blik kopen.
Marinus kwam diezelfde middag vanuit z'n werk naar Moerkapelle. Hij geeft me een knuffel van achter. Ik zeg: 'fijn, kun je gelijk m'n rug even knakken.' Vervolgens geeft ie me een gewone knuffel, maar soms kent hij z'n krachten niet. Heel teder knakt ie m'n borsten, voor zover ze knakbaar zijn. Ik: 'au, nu knak je m'n borsten.' En vervolgens hoor ik m'n schoonmoeder zeggen: 'dat zijn nu echte knakborsten.'

Ik heb liever knakworsten, uit blik, op een broodje!