Titelloos

Ik wil best iets schrijven, maar het belooft niet iets spectaculairs te worden. Grappige dingen vergeet ik weer snel en serieuze zaken vind ik soms te deprimerend om over te schrijven. Dus dan gaat het maar nergens over.

Het gaat er in elk geval om dat mijn schoonmoeder bij het openen van de blog niet denkt: 'tjonge, weer snow down, dat hebben we inmiddels wel gelezen hoor.'
Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Kansloos vandaag.

Mijn geheugen laat me in de steek. Ik bel een vriendin om te vragen naar het adres van iemand. Ik ben op weg naar 'iemands' verjaardag. Zonder adres. Vriendin zoekt het op en vertelt me het adres. Ik herhaal het intussen een paar keer, wetende dat me een lastige taak te wachten staat; het adres onthouden. Ik hang even later op, herinner me wel de straatnaam, maar het huisnummer is met het ophangen van de telefoon spoorloos verdwenen. Om dan de politie te bellen voor een grootschalige zoekactie is ook zo wat, dus vriendin werd een sms gestuurd. De sms kun je altijd weer teruglezen he, wat een uitkomst.
En eindelijk kon ik verder.

Even later kwam ik er aan. In een knus kabouterhuisje. Marinus zou na zijn werk komen en ons dan weer mee terugnemen. Een uurtje later zag ik hem aan komen lopen, dus ik zwaai even en ga vervolgens verder met het vermaken van Roos op een plek waar vermaak gelijk staat aan gevaar. Hete thee, hete theepot, mooi servies wat je geweldig goed kapot kunt gooien, een hete kachel en kaarsen. Ik was druk aan de arbeid.
Even later komt Marinus binnen. Hij is verbaasd. Ik ben verbaasd omdat hij verbaasd is. Hij zegt: je zag me toch aankomen? Ik druk 3 keer op de bel en klop constant aan de deur, maar er werd niet open gedaan.

Oh, vergeten..

Gelukkig was Marinus de situatie ook weer gauw vergeten. Een beetje meezwangeren :)

Snow down

Winter in Nederland staat elk jaar weer even in het teken van chaos. Zo typerend.
Ik kan er wel om lachen; mensen die een poging wagen om naar hun werk te komen, terwijl ze al voor de snelweg erachter komen dat ze waarschijnlijk halverwege de ochtend aankomen, om aan het begin van de middag de rit terug naar huis te wagen, in de hoop de file te ontlopen. Uhh.. ontrijden.
Het eerste sneeuwbuitje ontwricht onze hele infrastructuur. De sneeuw ontwricht ook een beetje onze kinderwagen. Tjonge, dat is duwen zeg, door de sneeuw.

Wat is het dan heerlijk als je kind bent. Of als je je af en toe ongegeneerd kunt gedragen als kind. Daar heb ik regelmatig 'problemen' mee. Maar dat betekent dus ook dat ik me minder druk maak. Ik ben al gestopt met het kijken van het nieuws. Gisteren was het weer eens voor het eerst in lange tijd, even het weer checken. Vanmiddag vertrekken we met ons koekblik richting het Noorden. Dat nieuws-onthoudings-gebeuren scheelt mij een hele hoop gedoe in m'n hoofd. Live life simple.

Ik kijk ernaar uit dat Roos oud genoeg is om net als de kinderen in de buurt om 6.00 's ochtends sneeuwpoppen te bouwen. Marinus had van de week de verrassing van een wit uitzicht al verklapt, maar hij vertelde niet dat als ik de gordijnen open zou doen, ik een leger van sneeuwpoppen zou zien. Wat een fanatiekelingen, die Haagse koters. Voor schooltijd eens niet voor de tv, maar lekker buiten in de sneeuw spelen. Ik kan me niet herinneren dat ik dat vroeger gedaan heb. Tv kijken deden we overigens ook niet.
Sneeuw is ook gewoon belachelijk koud. Ik kan me alleen het schaatsen op ons slootje voor goed herinneren. Leuk joh, lekker hard op je plaat gaan, kramp in je tenen krijgen en achteraf warme chocolademelk drinken om weer een beetje op te warmen.

Winter is heerlijk! De chaos is één grote grap, stiekem best gezellig om met duizenden auto's met 30 km per uur achter een strooiwagen te rijden. En dat op de snelweg. Feest! Zeker als je eindelijk thuis bent en je voor de open haard kan opwarmen.

Wij gaan in Overijsel genieten van dit winterse weer. En maandag Roosje d'r verjaardag vieren, met z'n viertjes.

Slow down als de snow down komt.

Visite

We hebben visite. Visite waarbij we ons erg op ons gemak voelen en zij andersom ook (geloof ik).
Roos heeft last van obstipatie, een echt vrouwenprobleem blijkt dat te zijn. Ze is vrijdagavond druk bezig met po-eppen (dat klinkt wat aangenamer dan .. ja?). En ze trekt altijd zo'n leuk hoofd als ze dat aan het doen is. Ze is bovenal heel ernstig. Ze zit tijdens het gebeuren voor de open haard. Laura zegt: 'pas maar op, dadelijk heb je nog een steekvlam.' Daar zit wat in.
De volgende ochtend zegt Marinus: 'tjoh, het zal wel koud zijn buiten.' Laura, impuslief als dat ze is (en ik herken me er in, gelukkig nog iemand op de wereld!) zegt: 'ja, de sterren staan op het raam, o nee, dat is de overbuurvrouw die bukt!' En ze ligt helemaal in een deuk! Leuk he, als je 24 bent en nog zo'n lol kunt hebben. Het was in elk geval errug gezellig :-)

Totdat.. ze zaterdagochtend op de po-epplek van Roos zat en zei: 'oh, hier zat Roos gisteren lekker te schijten (Vlaardings taalgebruik).' Het ploepte er zo uit, de woorden dan, Roos had natuurlijk moeite met po-eppen.
Marinus zegt: 'hoho, je hebt het wel over mijn dochter he.'
Leuk als je zo spontaan grappig kunt zijn!

De nederigheid hetzelve

Hier komt ie.

Marinus rijdt in een leenbusje van de garage via Delft naar R'dam. Er staat een flinke file, dus zo hard rijdt ie niet. Waarschijnlijk vanwege een groot ongeval op de A13? Nog voor de Kruithuisweg staat het stil. Een ambulance komt eraan gereden en dat zorgt voor flink wat spanning. Want.. waar moet je heen op een weg waar het gigavast staat? Natuurlijk, de berm in. Zo lang die ambulance er maar door kan.
Dat is leuk als je een niet te dure dus een niet te zware auto hebt. De hele linkerbaan duikt de berm in. Ambulance kan erdoor en de mensen tuffen verder. Op één auto na, een nieuwe BMW station. Lekker groot en lekker zwaar. Hij zakt weg in de berm en komt er niet zo makkelijk uit.
Er stappen een paar mensen uit om de man in z'n dure pak te helpen. Maar duwen werkt niet, en gas geven al evenmin. Dus deze mensen stappen weer in hun waggie en rijden ervan door. Er daar staat dan een arme, hulpeloze man in een net pak naast zijn niet zo nette auto. Die zit inmiddels onder de modder.
Je moet uit Moerkapelle komen om met een inventief idee te komen om de beste man te helpen. Je moet Marinus heten om er even bij stil te staan dat het vast een man is met een boel spaarcenten. En je moet een hart van goud hebben om de kostbare tijd (van de baas) te besteden aan een help-een-hulpeloze-man-in-pak-project. Marinus denkt er niet eens over na en zegt: 'joh, we moeten hem eruit slepen. Heb je een sleepkabel in de auto liggen?'
De man doet zijn kofferbak open in de hoop iets te vinden wat lijkt op een sleepkabel. Maar hij heeft alleen maar golfclubs in z'n auto liggen. Gelukkig staan ze bij de total (benzinepomp). De man rent gauw heen er weer voor een kabel. Marinus laat die man in z'n mooie pak natuurlijk niet onder z'n BMW duiken om het haakje te vinden om de sleepkabel aan vast te maken. Hij zegt: 'ik heb vieze kleren aan, geen probleem hoor, ik duik er wel even onder.'
En zo worden de auto's aan elkaar gekoppeld en vernaggeld Marinus het leenbusje van de garage om deze man te helpen.

De man is hem dankbaar. Echt heel dankbaar. Terwijl de andere mensen die een poging waagde om deze man te helpen, maar een paar honderd meter verderop in de file vaststaan, zegt deze meneer: 'ik wil je echt heel erg bedanken.' Hij pakt z'n agenda, maar ondertussen zegt Marinus: 'nee joh, als ik in deze situatie zou zijn, had ik ook verwacht dat ik geholpen zou worden, dat is toch meer dan normaal?'

[terwijl Marinus dit verhaal in geuren en kleuren zit te vertellen gaan mijn gedachte al uit naar een flink geldbedrag, leuk voor ons aanstaande weeshuis in Moldavië...]

'Nee, nee, ik wil je echt bedanken. Je krijgt van mij een leuk kerstpakket. Ik maak er wel iets moois van. Hou je van wijn?'
Tja.. wat doe je dan. Als ik zo aandring bij Marinus, bijvoorbeeld of hij wat drinken wil en ik ben er echt van overtuigd dat hij dat stiekem toch wel wilt, vindt hij mij irritant. Deze man is blijkbaar niet irritant, Marinus geeft ons adres en allebei blij en opgelucht stappen de mannen hun auto's in. Marinus in de BMW, de man in het leenbusje.
O nee, dat was een stille wens van Marinus. Dat gebeurde er dus niet. Marinus in het leenbusje, de man in z'n bemodderde BMW, samen in de filé.

Leuk, zo'n momentje. En ook leuk dat je dag door zo'n moment gekleurd wordt. Je moet eens bedenken hoe blij je ervan wordt als je iemand helpt. Dat is al een heerlijk gevoel. En zo'n bedankje is dan natuurlijk leuk meegenomen.

Dus

Het regent, het regent, de pannetjes worden nat
er kwamen twee soldaatjes aan, die vielen op hun gat!

Dat doet me denken aan die keer dat ik heel hard op m'n fietsie door de regen crosste, zo de bocht door, het poortje in. Ik kwam niet ver, gleed uit door de nattigheid en viel op mijn gat. Au.

Morgen gaan we schaatsen met de brugpiepers op een ijsbaan waar geen ijs is. Dat wordt lastig. Het feest gaat dus niet door. Kinderen blij, ik stiekem ook best blij.

Winterse maanden

Dat is toch heerlijk, dat we een huis met een echte open haard hebben. Niet zo'n nepkacheltje waar nephout nep ligt te verbranden, maar zo'n echte. Eén waarvan de bedoeling is dat het hout wat in onze balkonschuur ligt echt tot as zal vergaan. Het is al heel wat weken vroeg donker, het wordt inmiddels steeds kouder en natter en 's avonds wordt het des te gezelliger met kaarsjes aan en de gordijnen dicht. Maar van die open haard is nog niet veel van terecht gekomen.

En dat is het meest spectaculaire ding in dit huis, dé blikvanger van dit huis. De open haard heeft mij doen besluiten om 'vooruit dan maar, we kopen het wel' mee te delen. Een klushuis waar het nog steeds een bende is (boven gelukkig). Maar klusjesman Marinus zag het allemaal wel zitten. En ik zag die open haard wel zitten.

Maar, voor gebruik moet je hem een keer geveegd hebben. Je hebt een bonnetje nodig als bewijs dat de schoorsteen geveegd is. Want als je huis dan in de hens vliegt (inclusief het bonnetje) moet je dat aan de verzekering kunnen laten zien. En toevallig bewaren wij nu nog al onze belangrijke papieren in een mooi dressoir naast de open haard. De vraag of dat nu slim is ga ik zelf niet beantwoorden. Wij gaan ervan uit dat we goed fikkie kunnen stoken.

Welja. Ik dacht, laat ik de schoorsteenveger eens bellen. Het begint nu wel echt koud te worden, en dadelijk is het zomer en heb ik hem nog niet gebeld.
En ja hoor, de best man kan eind januari komen vegen. Dat is balen. Waarschijnlijk geen witte kerst (want dat is alweer jaaaaaren geleden) en dan ook geen vuurtje in huis.

We maken het zelf wel gezellig, met kaarsjes. Die hebben toch iets weg van de open haard. En als ie eenmaal mag branden, is het des te gezelliger, al is het dan bijna lente.

Piemeltje geluk

Ja ja, er zit echt een piemeltje aan. Hihi :-)
Oh en voor degene die het eigenlijk nog niet willen weten, dan is het daar nu al te laat voor. Helaas helaas, boterham met pindakaas.

Gisteren kregen we een uitgebreide twintig weken echo. Dat moet omdat mijn zusje een aangeboren hartafwijking had. Gelukkig is dat een hele tijd geleden al verholpen, maar zodra je zoiets meld bij de verloskundige heb je recht op een bijzondere echo. Ik vond het eigenlijk onzin dat we zo'n echo moesten krijgen. De afwijking kan pas na de geboorte gezien worden. Maar na gisteren vind ik het toch minder onzin, want het echo apparaat in het ziekenhuis is velen malen beter dan welk echo apparaat dan ook. Dus het piemeltje was goed zichtbaar.

In eerste instantie dacht ik: 'een jongetje, oh ja, de mogelijkheid zat er natuurlijk ook in.' Het moest even landen. En tegelijkertijd gaan de gedachten al naar later, als zoonlief een vriendin krijgt die liever bij haar eigen ouders zit dan bij haar schoonouders. Mijn schoonmoeder stelde me gerust. Jongetjes trekken vaak meer naar hun moedertje toe. Joepie!

En het voornaamste blijft dat het een gezond kind is. Dit is pas echt geluk, te weten dat ik een gezond kind mag dragen. Ik hoef niet zo nodig carriere te maken, veel geld te verdienen en een grote auto te hebben. Ik wil genieten van de dingen die er echt toe doen.

Dat is iets wat me al langer bezig houdt. Veel mensen streven in dit leven naar geluk. Een begrip wat op allerlei manieren in te vullen is. Ik denk dat veel mensen op het verkeerde been worden gezet. Dat geluk te maken heeft met veel geld. Nu bleek uit onderzoek (zie documentaire 'de onrendabelen') dat met het toenemen van geld je geluk niet toeneemt. Dat weten we dus alvast. En als dat nou wel je geluksnorm zou zijn, dan is voor veel mensen geluk gewoon niet weggelegd. Het verstandelijk vermogen van mensen bepaald of je wel of niet aan die norm kan voldoen. Dat is lastig als jij incapabel bent omdat je gewoon bent wie je bent. Toevallig geen havist, of helemaal diplomaloos. Misschien met een of andere beperking.

In het geloof lijkt het soms ook wel te gaan om te streven naar geluk. Alsof in de bijbel staat dat God je verzekert dat je gelukkig zult zijn. Oke, in de bergrede heeft Jezus het over 'gelukkig zijn de ...' Maar daar gaat het over arme mensen, vervolgde mensen, nederige mensen.

Is het verlangen naar Gods nabijheid niet een mooi streven. Dan kun je zoveel 'aards' loslaten en volledig zijn. In dit leven wordt je altijd geconfronteerd met dingen die je ongelukkig maken. Dood, financiele ellende, je kunt zoveel bedenken. Als je weet dat dit leven niet zozeer te maken heeft met geluk (dat ziet iedereen toch?), dan begint de zoektocht naar wat dit leven dan wel betekent. En ik denk dat het betekent dat we mogen weten dat we gekend worden door God en dat Hij ons in Zijn aanwezigheid wilt hebben. Dat is Zijn diepste verlangen. Dan kun je al het andere vergeten.

Gelukkig kunnen we in sommige dingen al Gods aanwezigheid zien. In de natuur, ook in het wonder van minibaby's met of zonder piemeltje. Dat maakt mij al diep gelukkig.