Een land hier niet ver vandaan

Mijn laatste blog dateert van 2011. Het wordt misschien wel weer eens tijd om te schrijven. Ik heb immers heel wat jaren in te halen, genoeg verhalen te delen.
de laatste blog ging over Belgische avonturen. En inmiddels hebben we het Hollandse alweer 9 jaar ingewisseld voor Belgie. Zaken waar ik me destijds over verbaasde zijn zaken waar ik me nu nog over verbaas. Maar door de jaren heen is mijn liefde voor Belgie en de Belgen groter geworden. Je leert leven met onaffe wegomleggingen (fantastisch woord trouwens, ik moest zelfs even zoeken naar de Nederlandse variant, wegomleiding), de soms wat afwachtende houding tijdens groepsprocessen (wie maakt de beslissingen?), het feit dat mensen niet gewend zijn zomaar een praatje te maken of dat bij werken langs de weg je vooral zelf goed moet opletten, want de graafmachine kan je zomaar van je fiets afslingeren als je niet oplet. De weg wordt namelijk niet afgezet. Eigenlijk is het best bijzonder dat iedereen in ons gezin het al 9 jaar heeft overleefd in dit schone land. En dat het ons goed is gegaan. En dat we genieten van de rust die de Belgen bieden; maak je vooral niet te druk. En dat we niet overal een mening over hoeven te hebben (en het in elk geval niet hoeven te delen).
Ik hoop weer wat vaker wat te schrijven? In de eerste plaats voor mezelf. Leuk om later terug te lezen. En om degene die dit leuk vinden deelgenoot te maken van wat ik mee maak.

In een land hier niet ver vandaan..

Niet zo heel lang geleden gingen Marinus, de kids en ik een lekker rondje rijden. We hadden net gezwommen en de kinderen zouden dan lekker in de auto kunnen slapen. En in de auto, moet je weten, kunnen op heel ongedwongen wijze ruzies worden uitgesproken of andere interessante of diepzinnige gesprekken worden gevoerd. Met name wanneer de kinderen slapen. En eigenlijk werk dat bij ons wel. Je kunt als je het ffies goed zat bent niet zomaar uitstappen en dat zorgt er bij voorbaat al voor dat we heel relaxed en gezellig met elkaar dingen uitpraten. Zo'n autoritje zouden ze bij relatietherapie ook maar eens moeten aanbevelen. Zorg er dan wel voor dat je goed op weg bent eer je begint aan zwaarde zaken in het leven.

Wij dachten ook maar eens een uitgebreid rondje te gaan maken. Zo kwamen we aan in Belgie, het land van lekker bier en vet patat. We waren in eerste instantie onderweg naar Antwerpen. En ons topografisch geheugen laat te wensen over, dus toen we besloten de borden naar Brugge te volgen dachten we dat het dan wel dicht bij zou zijn. Dus vlak voor Antwerpen volgen we die borden, maar het duurt maar en duurt maar. We rijden zo'n anderhalf uur door, braaf de borden Brugge volgend. Maar ergens begint het te jeuken. Hallo, waarom zet niemand er het aantal kilometers tot aan Brugge op? Op geen enkel bord stonden kilometers aangegeven. Vreemd. Dus wij besloten toen maar in de middle of nowhere een plek op de zoeken waar we onze benen konden strekken en waar we erachter konden komen hoe we weer snel naar Nederland moesten rijden.
Waarschijnlijk hebben ze daarom op elke hoek een louche taveerne staan. Dan wordt er ook nog eens geld verdiend, want de cafeetjes die wij langs waren gegaan waren wel bedroevend leeg. De dorpjes waren overigens ook bedroevend rustig. En de zebrapaden waren bedroevend gevaarlijk.

We reden netjes de toegestane snelheid door een dorp heen. Staat er ineens midden op de weg een vrouwtje angstig een stopgebaar te maken, ze is natuurlijk bang doodgereden te worden. Dat zou ik ook zijn als je je dan bedenkt dat er op geen enkel bord staat aangegeven dat er een zebrapad is. Maar het is er wel. En de vrouw was er ook. De rem deed het gelukkig ook en Marinus gebruikte hem daarom ook maar. En zo eind goed al goed. Maar dit geval en nog enkele andere sensationele bijna-ongelukken maakte dat mijn beeld van onze onderburen bevestigd werd. Het lijkt allemaal een beetje armoedig, en dat om de hoek?

Maar de rit was verder geslaagd hoor. Ik kreeg bij mijn warme chocolademelk gelijk een flinke scheut Amaretto. En bij bijna alles wat je bestelde zat iets van sterke drank. Geen pannekoeken met spek, maar met Amaretto of slagroom, of een boel suiker, of met nog meer alcohol. Dan gaan de kindjes natuurlijk lekker slapen ;) Die pannekoeken hebben we maar overgeslagen. Weer gauw naar huis. En de volgende keer gaan we met een stratenboek op pad.

Konijn

Om de regelmaat van het bloggen beetje bij te houden, wordt het weer eens tijd voor een blog. Eén keer in de maand is een mooie regelmaat lijkt me zo. Nu de kinderen minder of niet meer slapen overdag, moet ik tussen alle speelactiviteiten door manoeuvreren wil ik deze blog in leven houden. Of misschien moet ik me erbij neerleggen dat het onvermijdelijk is dat iets 'overlijdt' op het moment dat er iets nieuws op de wereld komt. Ik had altijd gedacht dat dat de nachten waren, maar deze blog lijkt soms een langzame dood te sterven. Dus ik blaas er nieuw leven in. Wat een macht zeg!

We hebben een konijn.
Ik weet niet wat ik ervan denken moet, maar we hebben hem wel.
Een konijn wilt niet graag geaaid worden en handjes moeten buiten het hok blijven anders bijt ie ze eraf. O nee, het is een zij. Doortje.
Konijnen zijn gevaarlijk en echt niet zo leuk als poezen en katten. Roos daarentegen wordt met een konijn wel een komisch figuur. Zo ging ze de eerste ochtend dat het konijn er was naast het hok zitten, met eenp paar boekjes en zij ze met een superschattig piepstemmetje: 'Zo, ik jou boekje voorlezen Doortje, ja?' En wie zwijgt stemt toe. Ze leest graag haar boekjes voor, geeft worteltjes die ik speciaal voor het konijn koop. En dat terwijl ik had gehoopt dat het konijn onze groenbak zou worden i.p.v. dat ik me scheel aan groente zou kopen voor het konijn. Ze eet blijkbaar niet alles. En ondertussen stinkt het in huis omdat ze de laatste paar weken flink aan de poep en de pies is geweest. En ik vrees voor haar gemoed. Jonathan houdt van drummen en gebruik daar graag het konijnenhok voor, dat galmt zo lekker. En dan gilt hij er van plezier nog eens bij. Ik intervenieer dan tussen hem en het konijn om te voorkomen dat Doortje een nog minder gezellig konijn wordt vanwege alle herrie en ellende die haar overkomt.
Ik zet haar wel eens buiten op het balkon, maar terwijl we ons huis aan het opknappen zijn vreet zij de buitendeur aan gort. Tjonge, daar had ik eerder over na moeten denken.
En het doel van het konijn zou alleen maar zijn dat de kinderen met dieren leren omgaan. Nou dat gaat aardig goed. Ze rammen op het hok, gillen erbij en om dat allemaal goed te maken leest Roos zo nu en dan een boekje voor, stopt ze haar handjes in het hok, die dan enig risico lopen, door een konijn met verdedigingsdrift.
Huisdieren zijn interessant. Maar dan toch maar liever een konijn dan de luizen van het kinderdagverblijf, of de vlooien van een kat.

Nieuwe hobby''s

Nu ik een paar jaar moeder ben, veranderd er een hoop. Dat heb ik inmiddels wel in de gaten. Veel dingen aan het moederschap zijn leuk en bijzonder, andere dingen zijn minder leuk en ook pijnlijk.

De kinderen zijn leuk, grappig, lief, maar gedragen zich soms als brandweersirenes die zich in hun misère op de grond storten om vervolgens door een klein beetje afleiding alle ellende weer vergeten lijken te zijn. Die overgang is erg bijzonder.
Het is vooral leuk. De nachten waren minder leuk, maar dat gaat steeds beter, dus daar komen we wel overheen.
Roos begint heerlijk te praten. Ze geeft complimentjes hier en daar en heeft altijd overal pijn. Maar gelukkig kan ze het nu ook vertellen.

Het komt erop neer dat ik vooral 'maar wat doe', als moeder. En hopelijk hebben ze er baat bij, ze lijken gelukkig.

Een zo''n ellendig ding is dat mijn hersenen veel informatie verloren laten gaan. Waar ik eerst archiefkasten had staan, staat nu een ballenbak of een hooiberg, waar ik een speldje niet meer in terug kan vinden. Ik ben een groot gedeelte van mijn kortetermijngeheugen kwijt. Misschien dat dat erbij hoort, zodat ik bijvoorbeeld vergeet hoe ellendig de nachten zijn geweest. Maar ik baal daar best wel van. Dubbele afspraken, mijn telefoon ben ik al dagen kwijt. Dus een van mijn nieuwe hobby's alles goed in de agenda zetten en constant alle belangrijke dingen in mijn hoofd blijven herhalen.

Met vriendin M. heb ik een nieuwe hobby. Woorden spellen en grappige synoniemen bedenken voor bestaande woorden. De peuters noemen we nu aardappels. En als we het over ijsjes of de kinderboerderij of over zwaardere zaken (die de kids inmiddels kunnen begrijpen) hebben, dan gaat het van: 'zullen we zo een i-j-s-j-e pakken?' Of 'misschien is de k-i-n-d-e-r-b-o-e-r-d-e-r-i-j wel een idee?'
En het gaat steeds vlugger. Ik moet je zeggen dat ik altijd een hekel heb gehad aan lingo, een bijna verplicht nummer van mijn ouders. Lingo werd altijd gekeken. En waarschijnlijk vanwege mijn onvermogen zo snel mogelijk 4 of 5 letterwoorden te bedenken dat ik het programma nooit het gewaardeerd. Maar nu.. ja nu bestaat gewoon de mogelijkheid dat ik zelfs tienletterwoorden uit mijn mouw schud. Kinderen = nieuwe hobby's, nieuwe kansen en wie weet nog een plezier in het programma lingo?

Eeuwigfietsende neusmannen

Je zou denken dat het over kaboutertjes gaat, of over de moderne dwergen van sneeuwwitje die i.p.v. huppelend, fietsend de mijnen bestormen.

Het gaat over Marinus.

Roos wordt té vroeg wakker, ik kijk nu echt enorm uit naar de winter. En dat doe ik anders nooit, maar nu wel. Dan wordt ze tenminste niet wakker van de eerste zonnestralen die haar om 6.00 wakker maken. Ik bedenk me net dat we haar kamer ook kunnen verduisteren, maar daar zijn we nog niet aan toe gekomen. Dus ze lag al vroeg bij ons in bed. Zegt ze ineens tegen Marinus: 'hee, neusman'. 'Wat zeg je nu??'
'Goeiemorgen neusman'. Ze is 2,5 en weet haar vader op zo'n aandoenlijke manier te beledigen dat we alleen maar hartelijk om konden lachen. Dat is leuk wakker worden.

We krijgen zo visite en we moeten daar nog wat boodschappen voor halen die we gisteren zijn vergeten. Marinus gaat er soort van vanuit dat ik dat wel doe, maar ik ben erg moe. Dus enthousiast zegt hij: 'oh, dan ga ik wel, op de fiets.'
Die drie laatste woorden hebben haast een magische uitwerking. Ik: 'op de fiets??!! De Heer is je echt aan het veranderen Marinus, dit is bijzonder!'
Marinus gaat nooit, en echt nou ja, bijna nooit op de fiets. En als ie op de fiets boodschappen gaat doen bij de winkel die 5 minuten fietsen hiervandaan is, is het omdat ik dat bijna eis. Tja.. ik probeer hem aan te moedigen om te gaan fietsen en uiteindelijk wordt niemand daar beter van. Maar van dit wonder was ik echt even van mijn padje.
Marinus: 'ja, ik kreeg een fietsprofetie, vandaar.'
Ik: 'oh.. zoiets als, gij zult fietsen tot in den eeuwigheid, of naar de eeuwigheid?'
Marinus: 'Nou ja, tot in de eeuwigheid..??'

Het wordt nog wel wat met Marinus :)

Terug van weggeweest

We zijn weer terug, onze vakantie is achter de rug. Helaas.
Dat betekent dat we weer hard aan de arbeid moeten. Bloggen is hard werken, vandaar dat het soms een poosje duurt.

Ik kan nu natuurlijk een uitgebreid verslag doen van onze vakantie, maar dat is natuurlijk veel leuker om real life te horen. Daarom een vertrouwde blog over de kleine dingen die het doen.

Pannenlappen.

Deze zijn werkelijk onmisbaar. We verbleven de periode in Roemenie in een appartement. In alle haast heeft de aannemer het appartement afgemaakt zodat wij het een kleine twee weken konden huren. Dat resulteerde in een overstroming, een paar geweldige overnachtingen in een villa (met drie badkamers, zwembad en biljart/pool ruimte) en een paar natte spullen. Het huis was tenminste wel gelijk goed gedweild.

En dat was onze eerste avond.

Normaal gesproken als je in een appartementje komt ligt er een wc rol klaar. Dus wij hadden geen wc papier meegenomen. Maar dit appartement was echt nét af. Dus geen wc rol. Ik denk dat het meant-to-be was dat het huis overstroomde, zodat wij, zodra we daar wel konden overnachten goed voorbereid zouden zijn en wc rollen bij ons zouden hebben. In elk geval was het hele geval aardig komisch. Wij waren relaxed, de aannemer bedacht dat zijn verkeerde aankoop van teveel laminaat nu wel goed van pas kwam, en de kids deden het geweldige. De hele dag nog niet geslapen en om 21.30 leken ze nog klaarwakker!

Twee dagen later konden we het appartement betrekken, met wc rollen natuurlijk. Een goede voorbereiding is het halve werk. Ik had ook wat eitjes, brood, pasta, melk en olie om in te bakken gehaald.
De volgende ochtend verheug ik me op een lekker ei. Ik wil Marinus ook verwennen en ben al blij met het vooruitzicht hem blij te maken met een ei. Terwijl ik alles klaarzet en ondertussen de kinderen probeer te vermaken kijk ik even naar het gasfornuis. Oei, zit geen knopje op om hem aan te krijgen. Lucifers heb ik nodig. Maar die zijn er niet en onze weinige buren zijn allemaal al vertrokken. Baal baal baal. Marinus relativeert de situatie en zegt: 'joh, dan smeer je toch een boterham met pasta.' Ja, dat is eigenlijk geen slecht idee.

De volgende dag hebben we wel lucifers. Maar geen pannenlappen. We hebben wel een wasmachine en half droge was. Ideaal denk ik. En de dagen die voor ons liggen hebben we afwisselende pannenlappen, een half droge onderbroek, een paar half natte sokken, een broekje van Roos of een t-shirtje van Jonathan. Ik vermaak me prima!

Goh, was is aanpassen toch eigenlijk makkelijk.

Talentvolle Lenin

Lenin was aardig talentvol, in het wegwerken van tegenstanders bijvoorbeeld (daar was zijn opvolger nog veel beter in). Hij is in elk geval beroemd geworden.
Wij hebben thuis een mini-Lenin. Uit een babouchka van verschillende USSR staatshoofden. Niet dat we zo'n fan zijn van die staatshoofden, maar goed, zo leren de kinderen al vroeg een beetje geschiedenis.
Roos speelt graag met baby-Lenin. 'Lenin ook een hapje, hap, goed zo Lenin'. En hij kan rondjes op zijn hoofd dansen!
Wauw, heel talentvol, wijlen Lenin.